Forma (nie)oczywista I
Forma wyłania się z rytmicznej, powtarzalnej linii — spokojna, skupiona, niemal ascetyczna. Nie odsyła do konkretnego obrazu, ale przywołuje skojarzenia. Pozostaje autonomiczna, zamknięta w swoim własnym porządku.
To forma w stanie równowagi — zamknięta w sobie, milcząca, a jednocześnie intensywnie obecna.

O cyklu Formy (nie)oczywiste

Cykl ten jest zapisem spotkań z formami, które są mi bliskie — i z którymi jednocześnie się zmagam. Wyłaniają się z mojego „muzeum wyobraźni” jako obrazy intuicyjne, trudne do jednoznacznego uchwycenia, ale intensywnie obecne.

Nie przedstawiam rzeczy, lecz relacje z kształtami, które wydają się istnieć wcześniej niż doświadczenie — jakby były wpisane w sposób, w jaki widzę i czuję. Każda praca jest dialogiem: próbą zbliżenia się do tego, co nieoczywiste, a jednak wewnętrznie znajome.

To przestrzeń napięcia między rozpoznaniem a niepewnością — moment, w którym forma dopiero się wydarza.

Budowane z tysięcy linii formy pulsują napięciem między miękkością a strukturą, kontrolą a intuicją. Linia staje się zapisem procesu — powtarzalnego, niemal medytacyjnego gestu, który prowadzi do wyłonienia się kształtu.